Выс Выслоўі, раздзел Кніга выслоўяў Саламонавых, раздзел 26
Як сьнег улетку, а дождж у жніво, так дурню не пасуе слава.
Як птушка пераляціць і як ластаўка паляціць, так праклён беспрычынны ня збудзецца.
Пуга — для каня, аброць — для асла, а кій — на сьпіну дурня.
Не адказвай дурню паводле дурасьці ягонай, каб ня стаўся ты падобным да яго.
Адказвай дурню паводле дурасьці ягонай, каб ня стаўся ён мудрым у вачах сваіх.
Падцінае сабе ногі і п’е шкоду сваю той, хто праз рукі дурня слова пасылае.
Няроўныя ногі кульгавага, таксама прыказка ў вуснах дурня.
Як прывязваць камень да вяроўкі, так аддаваць пашану дурню.
Як калючка ў руцэ п’янага, так прыказка ў вуснах дурня.
Вяльможны робіць усё: і дурня наймае, і мінака наймае.
Як сабака вяртаецца да ванітаў сваіх, так дурань паўтарае дурасьць сваю.
Ці бачыў ты чалавека, мудрага ў вачах сваіх? На дурня большая надзея, чым на такога.
Гультай кажа: «Леў на шляху! Леў на плошчы!»
Дзьверы варочаюцца на завесах сваіх, а гультай — на ложку сваім.
Гультай хавае руку сваю ў місе, і яму цяжка падняць яе да вуснаў сваіх.
Гультай мудрэйшы ў вачах сваіх за сямёх, што адказваюць з разуменьнем.
Хапае сабаку за вушы той, хто мяшаецца ў чужую спрэчку.
Як вар’ят, які кідае агонь, стрэлы і сьмерць,
так чалавек, які падманвае бліжняга свайго і кажа: «Гэта я жартую».
Калі няма дроваў, агонь гасьне, калі няма пляткара, звадка сьціхае.
Вугаль — для жару, дровы — для агню, а чалавек сварлівы — для распальваньня спрэчкі.
Словы пляткара — як прысмакі, яны зыходзяць у глыб нутра.
Як гліна, паліваная срэбрам з жужалем, так гарачыя вусны і ліхое сэрца.
Ненавісьнік прыкрываецца вуснамі сваімі, а ў нутры сваім рыхтуе ашуканства.
Калі ён робіць лагодным голас свой, ня вер яму, бо сем брыдотаў у сэрцы ягоным.
[Чыя] нянавісьць прыхоўваецца ашуканствам, таго ліхота выявіцца перад грамадою.
Хто капае яму, той уваліцца ў яе, і хто пакоціць камень, на таго ён вернецца.
Брахлівы язык ненавідзіць пакрыўджаных ім, і вусны лісьлівыя вядуць да загубы.