Плач Плач Ераміі, раздзел Кніга плач Ераміі, раздзел 5
Узгадай, ГОСПАДЗЕ, што сталася з намі; гледзячы, узглянь і пабач ганьбу нашую.
Спадчына нашая перададзеная чужым, дамы нашыя — чужынцам.
Мы сталіся сіротамі; няма бацькі, маці нашыя — як удовы.
Ваду сваю мы п’ем за срэбра, дровы нашыя прадаюць нам на грошы.
Перасьледвальнікі на шыі нашай, мы цяжка працуем, ня маем супачынку.
Мы выцягнулі руку сваю да Эгіпту і да Асірыі, каб насыціцца хлебам.
Бацькі нашыя грашылі; і іх няма, і беззаконьні іхнія мы носім.
Слугі пануюць над намі, і няма [нікога], хто вызваліць нас з рукі іхняй.
Прыносім хлеб свой, выстаўляючы душу сваю на меч у пустыні.
Скура нашая распаленая, як печ, ад палючага голаду.
Жанчын гвалцілі на Сыёне, дзяўчат — у гарадах Юды.
Князі павешаныя рукамі іхнімі, абліччы старых ня маюць пашаны.
Юнакі носяць камяні млыновыя, хлопцы спатыкаюцца, [носячы] дровы.
Старыя больш не сядзяць у брамах, юнакі не сьпяваюць.
Спынілася вясёласьць сэрца нашага, перамяніліся ў жалобу карагоды нашыя.
Звалілася карона з галавы нашай; гора нам, бо мы саграшылі.
Дзеля гэтага млявае сэрца нашае, дзеля гэтага зацемраныя вочы нашыя,
бо спустошаная гара Сыён, лісы ходзяць па ёй.
Ты, ГОСПАДЗЕ, трываеш на вякі, пасад Твой — з пакаленьня ў пакаленьне.
Чаму Ты забыўся на нас назаўсёды, пакінуў нас на доўгія дні?
Навярні нас да Сябе, ГОСПАДЗЕ, і мы навернемся; аднаві дні нашыя, як даўней [было].
Няўжо Ты, адкідаючы, адкінуў нас? Няўжо Ты загневаўся на нас аж так моцна?