Пс Псалтыр, псалом Псалтыр, псалом 49
Кіраўніку хору. Сыноў Караха. Псальм.
Чуйце гэта, усе народы! Прыхіліце вуха, усе жыхары веку гэтага!
Як сыны паспалітыя, так і сыны знакамітыя, разам багатыя і бедныя.
Вусны мае кажуць мудрасьць, і думкі сэрца майго разважлівыя.
Прыхілю да прыповесьці вуха маё, выяўлю пры [гуках] гусьляў загадку маю.
Навошта мне баяцца ў дні няшчасьця, калі атачыла мяне беззаконьне тых, якія нападаюць на мяне,
якія спадзяюцца на сілу сваю і мноствам багацьця свайго хваляцца?
Ніхто выбавіць брата ня можа і даць за яго выкуп Богу,
бо вельмі дарагая цана за душу ягоную, і зрачыся гэтага [мусіць] на вякі,
каб ён жыў заўсёды і ня ўбачыў парахненьня.
Бо [кожны] бачыць: мудрыя паміраюць, дурны і шалёны разам прападаюць, і пакідаюць іншым багацьце сваё.
Думкі іхнія пра тое, што дамы іхнія на вякі, сялібы іхнія — з пакаленьня ў пакаленьне, і яны сваім імем назвалі [цэлыя] землі.
Але чалавек у славе [доўга] трываць ня будзе, ён падобны да скаціны, якая гіне.
Гэткі шлях іхні, тых, якія спадзяюцца на сябе, і тых, якім [словы] вуснаў іхніх даспадобы. (Сэлях)
Як авечкі, у пекла яны зыйдуць, сьмерць пасьвіць іх будзе, і раніцаю правыя будуць мець уладу над імі, сіла іхняя ссохне, пекла — жытло іхняе.
Але Бог выбавіць душу маю з рукі пекла, бо Сам возьме мяне. (Сэлях)
Ня бойся, калі хто багацее, калі множыцца слава дому ягонага,
бо, калі памрэ, нічога ня возьме з сабою, і слава ягоная ня пойдзе за ім.
Хоць бы за жыцьця свайго душу сваю ён дабраслаўляў, і хвалілі яго, калі добра рабіў для сябе,
ён пойдзе за пакаленьнем бацькоў сваіх, што ня ўбачаць ніколі сьвятла.
Чалавек у славе і без разуменьня падобны да скаціны, якая гіне.