Выс箴 Выслоўі箴言, раздзел章 Кніга выслоўяў Саламонавых箴言, раздзел章 20

Віно зьдзеклівае, сікера галасьлівая, і кожны, хто блукае з імі, ня мае мудрасьці.

Ярасьць валадара — як рыканьне ільва, хто выклікае яе, грашыць супраць душы сваёй.

Слава для чалавека — пакінуць спрэчку, а ўсе неразумныя задзірлівыя.

Гультай ня хоча араць, бо холадна, таму будзе прасіць у час жніва, і [не атрымае] нічога.

Намеры ў сэрцы чалавека — глыбокія воды, але разумны чалавек вычэрпвае іх.

Багата людзей абвяшчае пра міласэрнасьць сваю, але праўдамоўнага чалавека хто можа знайсьці?

Праведнік ходзіць у беззаганнасьці сваёй, шчасьлівыя сыны ягоныя пасьля яго.

Валадар, які сядзіць на судовым пасадзе, раскідвае вачыма сваімі ўсякую ліхоту.

Хто можа сказаць: «Я ачысьціў сэрца маё, я чысты ад грэху майго»?

Неаднолькавыя вагі і неаднолькавая эфа, адно і другое — агіда для ГОСПАДА.

Нават у юнака па паводзінах можна зразумець, ці чыстыя, ці правыя справы ягоныя.

Вуха, якое чуе, і вока, якое бачыць, — ГОСПАД зрабіў і адно, і другое.

Не любі спаць, каб табе не зьбяднець, адкрый вочы свае, і насыцішся хлебам.

«Дрэннае, дрэннае», — кажа пакупнік, а калі адый­дзецца, тады хваліцца.

Ёсьць золата і мноства пэрлінаў, але найкаштоўнейшая рэч — вусны разумныя.

Забяры адзеньне яго, бо ён паручыўся за чужога, і за чужынца вазьмі заклад ад яго.

Салодкі чалавеку хлеб ашуканства, але потым пяском напоўняцца вусны ягоныя.

Думкі ўмацоўваюцца парадамі, і з разважлівасьцю вядзі вайну.

Хто ходзіць абмоўнікам, той выяўляе таямніцы, дык ня зьвязвайся з тым, хто рот свой разьзяўляе.

Хто кляне бацьку свайго і маці сваю, у таго сьветач патухне сярод глыбокай цемры.

Спадчына, на пачатку пасьпешліва здабытая, ня бу­дзе пры канцы дабраслаўлёная.

Не кажы: «Я адплачу за зло», спадзявайся на ГОСПАДА, і Ён выбавіць цябе.

Агіда для ГОСПАДА — неаднолькавыя вагі, і шалі падманлівыя — ня добра.

Ад ГОСПАДА крокі чалавека, і як жа чалавеку зразумець шлях свой?

Пастка для чалавека — пасьпешліва зрабіць шлюбаваньне, а пасьля абяцаньня разважаць.

Мудры валадар раскідае бязбожнікаў і зьверне на іх кола [малатарнае].

Сьветач ГОСПАДАЎ — дух чалавечы, ён дасьледуе ўсе сховы нутра.

Міласэрнасьць і праўда ахоўваюць валадара, і міласэрнасьцю ўмацоўваецца пасад ягоны.

Слава юнакоў — сіла іхняя, а веліч старых — сівізна.

Вытні і раны — лекавальная масьць, [якая пазбаўляе] ад ліхоты, і ўдары [ачышчаюць] глыбіню нутра.