У што мы верым
Мы вызнаём Апостальскі сімвал веры як вызнанне нашай веры, і гэта тое, на чым мы стаім у нашым служэнні:
Веру ў Бога, Айца ўсемагутнага,
Стварыцеля неба і зямлі,
І ў Ісуса Хрыста,
Сына Яго адзінага, Госпада нашага,
Які быў зачаты ад Духа Святога,
Нарадзіўся з Дзевы Марыі,
Замучаны пры Понцкім Пілаце,
Укрыжаваны, памёр і быў пахаваны;
Зышоў у валадарства смерці,
На трэці дзень уваскрос з памерлых,
Узышоў на неба,
Сядзіць справа Бога Айца ўсемагутнага,
Адтуль прыйдзе судзіць жывых і памерлых.
Веру ў Духа Святога,
Святую сусветную Царкву,
Еднасць святых,
Адпушчэнне грахоў,
Уваскрашэнне цела,
Жыццё вечнае.
Амэн.
Улічваючы, што сёння людзі, якія выдаюць сябе за хрысціян, не заўсёды вераць у тое ж, што і мы, растлумачым, як мы разумеем гэты сімвал веры.
Тройца
Мы верым, што існуе толькі адзін Бог, і гэты Бог прабывае ў трох Асобах, а менавіта — Айца, Сына і Духа Святога.
Паняцце Тройцы шмат у чым — вялікая таямніца для нас. Але разам з тым гэта дакладнае абагульненне многіх біблейскіх ісцін пра прыроду нашага цудоўнага і незвычайнага Бога.
Бог Айцец
Мы верым у Бога, Айца ўсемагутнага,
Стварыцеля неба і зямлі.
Існуе адзін праўдзівы Бог — Той, у Каго вераць хрысціяне. Багі іншых рэлігій — ашуканцы, ідалы, ілжэбагі. Бог — адзіны праўдзівы Бог, які мае ўладу ствараць, разбураць і ратаваць.
каб усе народы ўведалі, што Гасподзь ёсьць Бог, і няма апрача Яго;
бо Ты вялікі, творыш дзівосы, - Ты, Божа, адзіны Ты.
І сёньня, Госпадзе Божа наш, выратуй нас ад рукі ягонай, і даведаюцца ўсе царствы зямлі, што Ты, Госпадзе, Бог адзін.
бо адзін Бог, Які апраўдае абрэзаных па веры і неабрэзаных празь веру.
Ты верыш, што Бог адзіны: слушна робіш; і дэманы вераць, і трымцяць.
Ёсць толькі адзін Бог. Гэта было праўдай у часы Старога Запавету. Гэта было праўдай у дні Новага Запавету. Гэта было праўдай у першыя стагоддзі існавання Царквы. Гэта праўда і сёння.
У сённяшнім свеце, акрамя хрысціянства, існуе мноства іншых рэлігій — індуізм, сінтаізм, паганства, чорная магія, іслам, іудаізм, усялякія племянныя вераванні і гэтак далей. Але іх багі — не больш чым ідалы. Хтосьці пакланяецца дэманам. Хтосьці шануе створаны свет. А хтосьці пакланяецца вытворам уласнай фантазіі. Біблія ж сцвярджае, што толькі хрысціянскі Бог — сапраўды Бог; толькі хрысціянскі Бог будзе судзіць свет, і толькі хрысціянскі Бог мае ўладу ўратаваць нас.
Магутнасць Айца не мае межаў, бо ў Яго ёсць сіла і здольнасць выконваць усё, што Яму заўгодна. Яго магутнасці няма роўных, бо Ён — Адзіны, Хто валодае такой магутнасцю, і ўсемагутны толькі адзін Бог.
Мы верым, што наш Бог — стварыцель неба і зямлі, што сусвет стварыў адзін толькі Бог. І адзін толькі Бог працягвае даваць жыццё ўсяму існаму, падтрымліваючы створаную Ім светабудову.
Хоць Айцец адыгрывае вядучую ролю ў стварэнні і падтрыманні неба і зямлі, з Пісання мы бачым, што ў гэтых справах удзельнічае ўся Тройца. Так, Сын быў тым сродкам, або прыладай, з дапамогай Якога Айцец ствараў свет і праз Якога Ён дагэтуль падтрымлівае яго. Удзел Духа Святога ў стварэнні свету выяўлены ў Пісанні не так яўна.
На пачатку стварыў Бог неба і зямлю.
А зямля была нябачная і пустая і цемра над безданьню, і Дух Божы лунаў над вадою.
Словы Дух Божы літаральна адносяцца да Бога ва ўсіх Яго іпастасях. Аднак з нашага, новазапаветнага, пункту гледжання мы бачым, што тут падкрэслена дзейнасць адной з Асоб Тройцы — Духа Святога.
Ісус Хрыстос
Верым у Ісуса Хрыста, Сына Яго адзінага, Госпада нашага, Які быў зачаты ад Духа Святога, Нарадзіўся з Дзевы Марыі, Замучаны пры Понцкім Пілаце, Укрыжаваны, памёр і быў пахаваны; Зышоў у валадарства смерці, На трэці дзень уваскрос з памерлых, Узышоў на неба, Сядзіць справа Бога Айца ўсемагутнага, Адтуль прыйдзе судзіць жывых і памерлых.
Новы Запавет гаворыць пра Ісуса як пра Сына Божага, паказваючы на Яго ўдзел у Тройцы. Ён гаворыць пра ўласцівую Ісусу боскасць і пра Яго адвечнае, яшчэ да зямнога ўцелаўлення, сыноўства. Ісус — Адзіны адвечна народжаны і заўсёды існы Божы Сын.
І яшчэ больш намышлялі забіць Яго Юдэі за тое, што Ён ня толькі парушаў суботу, але і Айцом Сваім называў Бога, робячы Сябе роўным Богу.
Ісус таксама быў і паўнавартасным чалавекам: Ён быў зачаты ад Духа Святога і народжаны ад Дзевы Марыі. Як і ўсе людзі пасля Адама і Евы, Ён зарадзіўся ў матчыным улонні; цяжарнасць Марыі праходзіла натуральна і ў належны час завяршылася нараджэннем Ісуса, і гэтая падзея таксама была цалкам натуральнай. Гэта нават прымусіла яе жаніха Язэпа засумнявацца ў вернасці нявесты, але Бог адкрыў яму праўду ў сне. Такім чынам, мы бачым, што Ісус прыйшоў на свет немаўлём гэтак жа, як нараджаюцца звычайныя чалавечыя дзеці.
З Пісання мы бачым, што Ісус пакутаваў пры Понцкім Пілаце, быў укрыжаваны, памёр і быў пахаваны. Гэта значыць, гаворка ідзе пра падзеі, якія Ісус мог перажыць, толькі калі сапраўды быў чалавекам.
Ісус перад смерцю гаворыць пра Сваю «душу» ці «дух»:
Ісус, усклікнуўшы вялікім голасам, сказаў: Войча! у рукі Твае аддаю дух Мой. І сказаўшы гэта, выпусьціў дух.
Паміраючы на крыжы, Ісус усведамляе, што хоць Яго цела будзе пахавана ў магіле, Яго чалавечы дух (гэта значыць душа) адыдзе да Бога Айца.
З Пісання мы таксама бачым, што смерць Хрыста адкупляе грэх, бо Хрыстос стаў замяшчальнай ахвярай за нас. Ісус узяў на Сябе віну за наш грэх і панёс за гэты грэх пакаранне. Калі мы прыходзім да веры ў Хрыста, тое, чаго дасягнула Яго смерць, распаўсюджваецца на нас, і мы атрымліваем дараванне грахоў і прымірэнне з Богам.
Сваім уваскрэсеннем Ісус перамог смерць, якая з гэтага часу не мае ўлады над Яго народам. Так, мы паміраем фізічнай смерцю, але нашы душы бессмяротныя і не зазнаюць смяротных пакут. Акрамя таго, уваскрэсенне Ісуса азначае, што калісьці Бог дасць і нам уваскрэслыя целы — такія ж, як цяпер у Ісуса, — ужо не падуладныя смерці.
Ісус — асяродак нашай веры. Ён — Уладар светабудовы, цэнтр, вакол якога круціцца ўся гісторыя чалавецтва. Ён — наш Бог, наш Першасвятар, наш Цар. І наша выратаванне — у тым, каб ведаць Яго, любіць Яго і знайсці жыццё ў еднасці з Ім.
Дух Святы
Веру ў Духа Святога.
Пачынаючы з IV стагоддзя боскасць Духа Святога фактычна не падвяргалася сумневу. Яна адназначна сцвярджаецца ў Пісанні і паслядоўна падтрымліваецца царквой. Нават у першыя стагоддзі хрысціянства боскасць Духа Святога ставілі пад пытанне вельмі рэдка і выключна тыя, хто настойваў, што Бог — адна Асоба.
У Пісанні ёсць урыўкі, дзе Дух Святы прама названы «Богам»:
Але Пётр сказаў: Ананія! навошта ты дазволіў сатане ўкласьці ў сэрца тваё думку сказаць няпраўду Духу Сьвятому і ўтоіць з цаны за зямлю?
Чым ты валодаў, ці ж не тваё было, і набытае з продажу ці ж не ў тваім валоданьні было? навошта ж паклаў ты гэта ў сэрцы тваім? ты няпраўду сказаў ня людзям, а Богу.
Пакланяючыся Богу, мы прызнаём і абвяшчаем боскасць Духа Святога. Мы схіляемся перад Ім і аддана служым Яму. Мы ўзносім Яму свае малітвы, праслаўляем Яго ў песнапеннях і звяртаем увагу на Яго служэнне нам праз таінствы і духоўныя дары.
Дух Святы непасрэдна і асабіста прысутнічае ва ўсім стварэнні. Сваім Духам Бог прабывае з намі і жыве ў нас. Сілай Духа Бог стварае, падтрымлівае, творыць цуды і г.д.
Царква
Чуючы слова «царква», большасць людзей уяўляе сабе будынак, куды хрысціяне збіраюцца на набажэнства. Гэта можа быць вялікі, багата аздоблены сабор. Гэта можа быць маленькая простая капліца ці нават былы склад. Царквой можа служыць чыйсьці дом, хаціна ці нават пячора, дзе збіраюцца вернікі. Але ў Бібліі «царквой» называецца перш за ўсё Божы народ, святая супольнасць, што складаецца з тых, хто вызнае веру ў Айца, Сына і Духа Святога.
Верым… Святую сусветную Царкву
У наш час многія хрысціяне не бачаць патрэбы ў існаванні Царквы. Часта шчырыя вернікі лічаць, што царква як арганізацыя — гэта чыста чалавечае вынаходніцтва, якое толькі замінае асабістым адносінам чалавека з Богам. Аднак біблейскае вучэнне сцвярджае, што Царква — гэта Царства Божае на зямлі, сход Яго народа і галоўны сродак, праз які Ён дае мілату тым, хто Яму верны. Паводле Пісання, Царква адыгрывае ключавую ролю ва ўсталяванні і падтрыманні нашых адносін з Богам.
і Я кажу табе: ты Пётр, і на камені гэтым Я збудую Царкву Маю, і брамы пякельныя не адолеюць яе.
З таго, што царква мае старазапаветнае паходжанне, вынікае, што яна — не новая ўстанова. Гэта той самы народ запавету. У Бога заўсёды быў Свой народ, які на працягу гісторыі называўся па-рознаму. Важна тое, што Царква заўсёды была часткай Божай задумы для свету.
Калі мы глядзім, як Царква развівалася ад Старога Запавету ў новазапаветнае Цела Хрыстова, нам ясна, што яе падтрымлівае Бог. Царква існуе таму, што гэтага хоча Бог, і таму, што яна служыць Божым мэтам. Гэта не чалавечае вынаходніцтва і не адыход ад Бібліі. Царква — нявеста Хрыстова і Цела Хрыстова; яе любіць Бог, і яна прызначана для служэння Яму і для Яго славы.
Жыццё сучаснай царквы шмат у чым адрозніваецца ад жыцця першых вернікаў і вернікаў тых часоў, калі складаўся Апостальскі сімвал веры. Але сутнасць царквы не змянілася. Яна па-ранейшаму яднае народ Божага запавету. Як і раней, яна — пасудзіна, выбраная Богам, каб абвяшчаць свету Добрую навіну і пераўтвараць яго ў Царства Божае на зямлі. Мы, Царква, святыя для Госпада. Мы — Яго Царства. Мы — Яго народ. У Ім мы з’яднаныя паміж сабой. І праз нас дзейнічае Сам Гасподзь.
Выратаванне
Мы любім нашага вялікага Бога — Айца, Сына і Духа Святога. Мы дарожым Царквой, якую Ён стварыў. Але найвялікшая наша радасць — гэта Добрая Навіна пра тое, што ў нас ёсць абяцанне выратавання. Нас цешыць упэўненасць, што Бог любіць нас, што Ён даруе нам грахі і падрыхтаваў нам цудоўную долю і ў гэтым свеце, і ў будучым.
Веру… Адпушчэнне грахоў
Хрысціяне, якія вераць у біблейскую ісціну, прызнаюць, што адной з галоўных задач, якія павінна была вырашыць смерць Ісуса, была праблема граху. Грэх адлучае нас ад Божых дабраславенняў і наклікае на нас Божае пракляцце. І самі мы не здольныя вырашыць гэтую праблему. Кажучы пра праблему граху, мы маем на ўвазе, што грэх цягне за сабой наша асуджэнне. І калі мы па-за Хрыстом, у нас няма сродку пазбавіцца прысутнасці граху ці яго наступстваў.
Кожны, хто робіць грэх, робіць і беззаконьне; і грэх ёсьць беззаконьне.
Грэх паставіў чалавецтва пад Божае пракляцце, парушыў нашы зносіны з Богам і зрабіў немагчымым для нас самастойнае прымірэнне з Ім. Ён аддаў нас на вечнае асуджэнне, і толькі Бог у Сваёй літасці палічыў магчымым паслаць нам Адкупіцеля.
Праблема граху сапраўды надзвычай цяжкая. Усё чалавецтва прыгаворана да асуджэння і пагібелі. Уратаваць сябе самі мы не ў сілах. Нам наканавана вечна цярпець Божае пакаранне. Вярнуць Яго прыхільнасць ці хоць неяк пакрыць свой грэх мы не здольныя. Без літасцівага Божага даравання ў нас няма ніякай надзеі на выратаванне.
Бо мілатою вы ўратаваныя празь веру, і гэта не ад вас, - Божы дар:
не ад дзеяў, каб ніхто не хваліўся.
Айцец любіць нас гэтак жа, як Ісус. Задума нашага выратавання належала не Ісусу, а Айцу. Гэта Айцец паслаў Сына памерці за нас. Любоў Айца да нас такая вялікая, што дзеля нашага выратавання Ён добраахвотна вырашыў аддаць у ахвяру Свайго Сына.
Бо так палюбіў Бог сьвет, што аддаў Сына Свайго Адзінароднага, каб кожны, хто верыць у Яго, не загінуў, а меў жыцьцё вечнае.
Пісанне ясна вучыць нас, што Бог даруе грахі не кожнаму чалавеку. Адны людзі атрымліваюць дараванне, іншыя — не. Чаму так? З нашага, чалавечага, пункту гледжання прычына ў тым, што працэс даравання звычайна ўключае пэўны элемент асабістай адказнасці. Калі казаць у агульных рысах, людзі, якія выконваюць ускладзеную на іх адказнасць, атрымліваюць дараванне; тыя ж, хто ад гэтай адказнасці ўхіляецца, даравання не маюць.
Калі ж вызнаём грахі нашыя, дык Ён, верны і праведны, даруе нам грахі (нашыя) і ачысьціць нас ад усякай няпраўды.
Верым… Уваскрашэнне цела
Мы таксама бачым, што Пісанне ясна вучыць: пры Другім прышэсці Хрыста будуць праслаўлены не толькі нашы душы, але і целы.
Наша цела памірае з-за граху; фізічная смерць — гэта кара за чалавечае беззаконне і грэхападзенне. Але Добрая Навіна абвяшчае адраджэнне нашага цела. Яна кажа, што Ісус прыйшоў адкупіць чалавека ва ўсёй яго паўнаце — і душу яго, і цела. І гэтае ўваскрэсенне поўнае славы. Яно — прычына нашай вялікай радасці і трыумфу. З уваскрэсеннем нашых целаў мы нарэшце зможам абвясціць канчатковую перамогу над смерцю. Мы нарэшце зможам успадкаваць усе дабраславенні, якія Бог падрыхтаваў для нас на новых нябёсах і новай зямлі. І мы нарэшце зможам убачыць на ўласныя вочы перамогу Ісуса Хрыста.
Верым… Жыццё вечнае.
З аднаго боку, вечнае жыццё пачынаецца для нас з моманту нашага адраджэння. Наш дух ажыўляецца і ўжо ніколі не памрэ. З другога боку, у поўнай меры вечнае жыццё не пачнецца, пакуль і наша цела не будзе ажыўлена ва ўваскрэсенні.
воля Таго, Хто паслаў Мяне, ёсьць тая, каб кожны, хто бачыць Сына і верыць у Яго, меў жыцьцё вечнае; і Я ўваскрэшу яго ў апошні дзень.
У пэўным сэнсе слушна будзе сказаць, што вечнае жыццё для нашай душы пачынаецца ў гэтым жыцці, у той момант, калі мы адраджаемся. Але мы не набудзем жыцця ў поўнай меры, пакуль нашы целы не будуць уваскрэшаныя ў Судны дзень. Толькі тады ўся наша істота будзе жывая перад Богам. А да таго часу мы маем толькі прадчуванне вечнага жыцця дзякуючы адкупленню нашых душ. Такім чынам, толькі тады, калі і нашым целам будзе дадзена новае жыццё, мы будзем жыць так, як першапачаткова задумаў Бог.